Er was een periode in mijn werk waarin ik voelde dat de taal die ik gebruikte niet meer helemaal klopte. Ik werkte al jaren lichaamsgericht, met trauma, relaties en innerlijke ontwikkeling, maar ik merkte dat sommige processen zich niet lieten vangen in alleen psychologische begrippen. Het lichaam wist meer. Het zenuwstelsel vertelde een verhaal dat dieper ging dan gedrag of gedachten.
Die open plek bracht mij bij Ayurveda
Niet bij de populaire variant, maar bij Ayurveda als menskennis en psychologie van bewustzijn. Tijdens mijn opleiding aan de Academy of Ayurvedic Studies bij Coen van der Kroon kreeg ik les van onder anderen Dr. Vasant Lad en Robert Svoboda. Daar begon iets samen te vallen. Ayurveda gaf woorden aan wat ik in mijn praktijk al zag: dat emoties geen losse reacties zijn, maar bewegingen van levensenergie. Dat het brein geen los orgaan is, maar een doorlaat waar lichaam, ervaring en bewustzijn elkaar ontmoeten.
Inner Grounding – westerse, lichaamsgerichte manier van werken en Ayurvedische mensvisie
In Ayurveda wordt de geest niet los gezien van het lichaam. Prana, agni en ojas vertellen iets over hoe iemand voelt, denkt en reageert. Veel mentale onrust blijkt geen ‘stoornis’, maar een systeem dat te veel heeft moeten dragen, te weinig heeft kunnen verwerken, of zijn natuurlijke ritme is kwijtgeraakt.
In de loop der jaren is mijn westerse, lichaamsgerichte manier van werken samengekomen met deze Ayurvedische mensvisie. Die integratie noem ik Inner Grounding. Het is geen methode, maar een manier van kijken en begeleiden, waarin psychologie, brein, emoties en levensenergie elkaar niet tegenspreken, maar aanvullen.
Wat mij steeds opnieuw raakt, is dat heling vaak niet gaat over iets oplossen, maar over terugkeren naar wat klopt. Naar ritme. Naar draagkracht. Naar een manier van leven die past bij wie iemand in wezen is.
En precies daar ontmoeten Ayurveda en het moderne brein elkaar.
Een langer achtergrondartikel over het werk van Jacqueline Snelder:
